Wielki Post w liturgii Kościoła

Wielki Post w liturgii Kościoła rozpoczyna Środa Popielcowa, która w znaku posypania głów popiołem przypomina wierzącym ewangeliczne wezwanie do nawrócenia oraz podjęcia praktyki pokutnej. To czas bezpośredniego przygotowania się do przeżycia świąt upamiętniających Misterium Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

Sprawowana liturgia podczas Wielkiego Postu pozbawiona zostaje uroczystych momentów, np. nie śpiewa się hymnu Chwała na wysokości Bogu, ołtarze nie są dekorowane kwiatami, kolorem liturgicznym jest fiolet symbolizujący pokutę, a wykonywane śpiewy mają charakter pasyjny.

Intensywność symboliki tych znaków przybierze na znaczeniu, gdy czas Wielkiego Postu będzie się wypełniał, wprowadzając wspólnotę Kościoła w Wielki Tydzień rozpoczynający się Niedzielą Palmową, upamiętniającą uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy. Ale już tydzień wcześniej, w V niedzielę Wielkiego Postu, dokona się w  przestrzeni sakralnej coś wyjątkowego: zostaną przysłonięte krucyfiksy i obrazy z wizerunkiem Pana Jezusa. Praktyka przysłaniania krucyfiksów ma przygotować wiernych na moment świętowania i adorowania w Wielki Piątek znaku Krzyża, który jest dla nas znakiem zwycięstwa i tryumfu nad dramatem grzechu oraz śmierci. Zakrywane są także obrazy wykorzystywane w liturgicznych procesjach obwieszczających uroczyste i wzniosłe świętowanie misteriów naszej wiary. W przeszłości krucyfiksy często ornamentowano szlachetnymi kamieniami jako symboliczny i majestatyczny wyraz czci oddawanej Bogu. Ich zasłonięcie wskazuje na gest naszego ogołocenia, rezygnacji z przepychu i szukania prostoty w okazywaniu hołdu i uwielbienia wobec Boga.

Kolorem liturgicznym Triduum Paschalnego jest barwa czerwona, która w tradycji liturgicznej przede wszystkim symbolizuje barwę miłości oraz męczeństwa, ale zwrócić należy również uwagę na to, że jest to pierwotny w znaczeniu starożytny kolor szat biskupa, który to zawsze przewodniczył liturgii misteriów paschalnych. Kanon koloru szat liturgicznych w tradycji liturgii rzymskokatolickiej ostatecznie został zdefiniowany w czasie Soboru Trydenckiego i właśnie czerwony zarezerwowano na czas Triduum Paschalnego, tak jak fioletowy zatwierdzono dla symboliki pokutnej.

Ks. dr Marek Szymański, Dyrektor Wydawnictwa „Gaudium”

Wielki post
Wielki post
reklama - biblia aramejska
Baner dolny

partnerzy i patroni

Wydawnictwo

Księgarnia

Drukarnia

Ta strona korzysta z plików cookie. Używając tej strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami Twojej przeglądarki. Możesz dowiedzieć się więcej w jakim celu są używane oraz o zmianie ustawień przeglądarki. Kliknij tutaj »
zamknij
Youtube
Twitter

Wśród najnowszych zapowiedzi wydawniczych Wydawnictwa Archidiecezji Lubelskiej Gaudium jest Targum Neofiti 1: Księga Kapłańska autorstwa ks. prof. Antoniego Troniny. Publikacja ukazuje się jako t. 3 w serii Biblia Aramejska zainicjowanej przez ks. prof. Mirosława S. Wróbla z Instytutu Nauk Biblijnych KUL.

Księga Kapłańska, najkrótsza choć centralna księga Tory Mojżeszowej, nie cieszy się wśród chrześcijan większą poczytnością. Inaczej jest w tradycji żydowskiej, gdzie stanowi ona rdzeń objawienia biblijnego. Spośród 613 przykazań Tory niemal połowa (247) mieści się w tej właśnie księdze, która składa się z nakazów Bożych skierowanych do Izraela za pośrednictwem Mojżesza. Zrozumiałe więc, że targum, czyli liturgiczna lektura tej księgi w języku aramejskim, aktualizuje te przykazania w kontekście życia pokoleń ludu Bożego. Najstarszy z targumów palestyńskich, odkryty przed kilkudziesięciu laty w Bibliotece Watykańskiej, należał niegdyś do Domu Neofitów i był własnością jednego z konwertytów żydowskich. Kodeks Neofiti 1 jest więc wymownym symbolem tego, jak tradycja judaistyczna może ubogacić chrześcijańską lekturę Starego i Nowego Testamentu.

Ks. prof. Antoni Tronina wydał wcześniej obszerny komentarz do Księgi Kapłańskiej. Akcentował w nim konieczność uwzględniania liturgii żydowskiej w katolickiej egzegezie Pisma św. Papieska Komisja Biblijna mówi o tym wyraźnie w dokumencie „Naród żydowski i jego Święte Pisma w Biblii chrześcijańskiej” (2002). Inicjatywa publikowana monumentalnego dzieła Biblii Aramejskiej w Lublinie jest odpowiedzią na apele ostatnich papieży, którzy zwracają się do biblistów katolickich z zachętą o korzystanie w swych pracach z dorobku egzegezy żydowskiej. Instytut Nauk Biblijnych KUL jest przykładem podjęcia takiego dialogu. Można żywić nadzieję, że dzieło to, dzięki pomocy kompetentnych biblistów i owocnej wydawniczej współpracy doczeka się szczęśliwego zakończenia w niedalekiej przyszłości. Niech stanie się ono godnym wypełnieniem pragnień Pasterzy Kościoła, którzy za zachętą Soboru Watykańskiego II starają się kontynuować dialog chrześcijańsko-żydowski. Polska edycja Biblii Aramejskiej dobrze wpisuje się w ten dialog.